Ne gamım vardı ne de kederim.
Bir sütüm vardı bir de bezlerim.
Aklıma düştükçe arzu ederim.
Ben çocukluğumu özledim.
Yemeğimi yatarak yerdim.
Kimse bana değmesin derdim.
Altımı ıslatır bir de gülerdim.
Ben çocukluğumu özledim.
Anamın kucağından inmezdim.
Kalp kırmak nedir bilmezdim.
Kaba insanları hiç sevmezdim.
Ben çocukluğumu özledim.
Annemin ninnileri nasıl güzeldi.
Sanki hepsi bana özeldi.
Bu ihtiyarlık da ne çabuk geldi.
Ben çocukluğumu özledim.
Hep gülerdi yüzüm karnım doyunca.
Hele bir de altım kuru olunca.
Yatardım beşiğime boylu boyunca.
Ben çocukluğumu özledim.
Ekmek gibi muhtaçtım sevgiye.
Yine de naz ederdim küçüğüm diye.
Yorgun yorgun bakınca geriye.
Ben çocukluğumu özledim.
Kimsenin malında yok idi gözüm.
Hiç kimseye dokunmazdı sözüm.
Nur üstüne nur idi sanki yüzüm.
Ben çocukluğumu özledim.
Herkes dost idi yoktu düşmanım.
O zaman zayıftım şimdi şişmanım.
İnanın büyüdüğüme pişmanım.
Ben çocukluğumu özledim.
Yerde sürünmeyi çok severdim.
Kuzuların peşine düşer giderdim.
Bir civ civ görsem benimdir derdim.
Ben çocukluğumu özledim.
Bir dokunan olsa basardım feryadı.
Duyan da sanır ki bir yerim kanadı.
Buna derler ya işte çocuk inadı.
Ben çocukluğumu özledim.
Üstüme başıma yemek dökmeyi.
Anam dövünce boyun bükmeyi.
Canım sıkılınca çorap sökmeyi.
Ben çocukluğumu özledim.
Su da oynamayı nasıl severdim.
Ördeklerin peşinden koşar giderdim.
Islatınca üstümü dayağı yerdim.
Yine de ben çocukluğumu özledim.
Zeynel Çifçi
