Günlerden bir gün, kuşluk vakti saf bir adamcağız koşa koşa adaleti ve haklıya hakkını vermesiyle ünlü Hz. Süleyman'ın yanına geldi. Üzüntüden yüzü sararmış, dudakları morarmıştı. Hz. Süleyman adamın halini görünce: "Ey efendi, ne oldu sana ?" diye sordu.
Adam:"Azrail bana öyle öfkeyle baktı ki sorma gitsin".
Hz. Süleyman:"Pekela peki şimdi benden ne istiyorsun?, söyle bakalım".
Adam:"Rüzgara emrette beni burdan Hindistan'a götürsün. Belki oraya gidince Azrail'in elinden canımı kurtarırım".
Hz. Süleyman'ın emri üzerine rüzgar, deniz üzerinden uçarak onu Hindistan iölerinde bir yere götürdü, bıraktı. Ertesi gün Hz. Süleyman meclisini kurmuş, toplantı yaparken Azrail'e:"Ailesinden, vatanından ayrı bırakmak için mi o müslümana öyle öfkeyle baktın?"diye sordu.
Azrail:"Ben ona ne zaman öfkeyle baktım ki, yolumun üstünde görünce şaşırdım burada ne arıyor ki diye hayretle ona baktım. Çünkü, Allah bana onun canını Hindistan'da al diye emretmişti. Şaşkınlıkdan kendi kendime Onun yüz kanadı olsa yine de Hindistan'a gitmesi çok zor, çok uzak ihtimal diye mırıldanmıştım" cevabını verdi.
Ey yoksulluktan, ilahi takdirden korkan kişi! Bütün dünya işlerini bu hikayeyle kıyas et. Gözünü aç!
Kimden kaçıyoruz?, kendimizden mi? Olacak şey değil. Kimden birşeyler kapıp kaçırıyoruz? Allah'tan mı? Ne büyük hata.