Lapa lapa hüzün yağıyordu Kayseri'ye... Ve hasret kapatıyordu yolları. Bir çok umuda ulaşım imkansız ve bir çok hayale çığ düşmüştü. Akşam haberlerinde kimsesiz aşkların toplandığı söyleniyordu. Sıcacık bir kalbe emaneten yerleştilmiş evlatlık sevgilerin mutluluğu anlatılıyordu.

Radyoda derinden bir isyan çalıyordu hayata. Ve spiker sıradaki şarkıyı Hayale, Umuda ve Neşeye yolluyordu büyük bir çoşkuyla.

Çocuklar birbirlerine kar tatili atıp, göz yaşlarıma inat kahkahalar atıyorlar. Kardan insan müsvetteleri yapıp yaşayan türlerinin tersine yüzlerine gülücükler yerleştiriyorladı.

Hayat olanca hızıyla devam ediyordu anlaşılan...

Ben yine yalnızdım sıcacık yalnızlığma sarılmış, kimsesiz, sessiz ve sensizlikle buz kesmiş odamda.

Lapa lapa hüzün yağıyordu Kayseriye ve ben giderken yüreğimde bıraktığın ayak izlerine bakıyordum buğlanmış gözlerimin ardından. Göz yaşlarını göğüsüme bırakıp gitmiştin hatırlarmısın. Ordaki hasret çiçeklerine can suyu vermiştin.

Giden otobüsün ardından salladığım elim seni uğurlamıyordu aslında. Ve aslında akan yaşlarım sen gidiyorsun diye değildi. Başıma önüme eğişim kalbimin sızınsındırdan sandıysan yanıldın.

Ellerim çiçekleri koruyordu, yaşlarım damla damla yeşetiyordu onları ve başımla selamlıyordum hasreti...

Gidişinle Kayseri'ye lapa lapa hüzün yağdı. Çiçeklerim bir kardelen gibi açtı hüzünlerin içinde...

Geleceksin geri biliyorum. Yine o baygın gözlerinle güleceksin bana ve sımsıkı tutacaksın ellerimi... Biliyorum... Bembeyaz hüzünler kaplamış olsa da beni tamamen, gelip çıkaracaksın beni, hasreti selamlayan başımı yukarıya kaldırıp umudu göstereceksin bana... Biliyorum...

Lapa lapa hüzün yağırdu Kayseri'ye ve ben sağnak sevgilerle seni özlüyordum...


bugün yine kar var bu sehirde

Altıntı + Uyarlama 

valla bu kadar romantik birine kim olsa oşa koşa gider