Halinden yoksul olduğu anlaşılan bir adam,deniz kenarında oltayla balık tutuyordu.Tesadüfen oradan geçmekte olan ülkenin padişahı bu gariban adamla ilgilendi ve ona. -”Oltana ben burada iken ilk takılan şey ne olursa sana onun ağırlığınca altın vereceğim...,” dedi. Biraz sonra oltaya takıla takıla ortası delik bir kemik takıldı.Hükümdar balıkçıya, -”Ne yapalım,şansın bu kadar,oltana ağır bir şey takılmadı” diyerek alıp sarayına götürdü. Saraya varınca adamlarına,balıkçıya elindeki kemiğin ağırlığınca altın vermelerini emretti.Kemiği terazinin kefesine koydular,öbür kefesine de altın koymaya başladılar.Beş,on ,yirmi,elli diyerek altınları koydular ama kemik yerinden oynamıyordu.Görünüşte dört beş altını zor tartar göründüğü halde,tahminlerin on misli üzerinde altın koydular kemik bana mısın demedi.Altını doldurmaya devam ettiler,terazinin kefesi doldu taştı ama kemik tarafı yerinden kımıldamıyordu.Bunda bir sır olduğunu anladılar. Bir bilgeyi çağırıp bu sırrın ne olduğunu sordular.Bilge kemiği eline alıp şöyle bir baktıktan sonra şu açıklamada bulundu. ” BU KEMİK AÇ GÖZLÜ BİR İNSANIN GÖZ ÇUKURUDUR.SİZ BUNU TARTMAK İÇİN BÜTÜN HAZİNEYİ KOYSANIZ YİNE YERİNDEN OYNAMAZ.ÇÜNKÜ DOYMAZ.AMA BİR AVUÇ TOPRAK BUNU DOYURUR..." Nitekim bir avuç toprak alıp terazinin kefesine koyar ve kemik yukarı kalkıverir.

gözümüzü ooprak doyursun o zaman )